Hayatta herşey değişiyor. Statlar yıkılıyor, yenileri yapılıyor. Alışkanlıklar değişiyor. Tek bir şey değişmiyor. Fenerbahçe, Galatasaray ile karşılaştığında kendi özüne dönüyor ve Galatasaray'ı her türlü parçalıyor.

Bir takım düşünün orta sahasındaki en önemli silahı Alex yok. Kalan orta saha oyuncularından Deivid ile Josico sakatlıktan yeni çıkmış bir sağlam Selçuk kalıyor. Böyle bir ortasaha Galatasaray'ı sürklase ediyor. Deyim yerindeyse top göstermiyor. Forvetinin filan başarısıyla değil sakatlıktan acı çeken orta sahasıyla maçı kazanıyor.

Bu herhalde Galatasaray'ın ayıbı, Fenerbahçelilik ruhunun ise büyüklüğüdür. Geyik değil bence bu rekabette anılması gereken tek şey bu "kendini büyük hissetme" durumu. Üstelik dünkü maçla sınırlı değil bu durum.

Ben kendimi bildim bileli bir Fenerbahçeli bir Galatasaraylı yanında her zaman daha dik durur. Düşünün yıllar evvel Galatasaray UEFA kupasını almış o dönemde Fenerbahçe yerlerde sürünüyor. Maç Sami Yen'de.

Millet Galatasaray'ın Fenerbahçe'ye kaç fark atacağını konuşuyor. Bütün maç boyunca defans yapan Fenerbahçe Johnson'un golüyle sahadan galip ayrılıyor. Kupa maçında üç yiyor ikinci yarı dört atıyor.

Daha önceki bir maçta İlk yarı dört yiyor ikinci yarı dört gol atıp maçı berabere bitiriyor. Fenerbahçe, Galatasaray'dan kupa maçında Ankara da iki gol yiyor yine ikinci yarı üç gol atıp 3-2 Galatasaray'ı yeniyor. Daha saymakla bitmez.

Tamam futbolda top yuvarlaktır da bütün mucizeler de hep Fenerbahçeyi buluyor değil ya. Bütün bunların hepsinin sebebi Fenerbahçe'nin moralman büyüklüğünden ve Galatasaray karşısındaki kendine inancından kaynaklanıyor.

Bu sedece futbolcularda veya yöneticilerde de hissedilen bir büyüklük değil. Taraftarlarda da sonuna kadar hissediliyor. Pazar günü bütün gün taraftarın arasındaydım. Yıllardır böyle bir hava koklamamıştım.

Saat üçte Kalamış Parkı'nda bütün Fenerbahçeliler toplandı. Genç Fenerbahçeliler'i veya diğer gurupları belki de yıllar sonra ilk kez bu kadar kenetlenmiş gördüm.

Hatta Paf maçında en az bin kişiyi görünce gözlerime inanamadım. Çünkü bizimkiler pek de PAF'a ilgi göstermezler. Maç 2-2 bitince biraz keyifler bozuldu ama stadın dışındaki şenlik hiç olmadığı kadar coşkuluydu.

Aslında Galatasaray camiası tarafından yükseltilen gerilim. Fenerbahçe'nin taraftarı, yönetimi ve futbolcusu ile kenetlenmesine sebep oldu. Faruk Süren'in maç öncesi laflarını hatırlatırım. "Galatasaray Paflarıyla çıksa kazanır" gibi bir laf etti.

Valla ben Paf maçını seyrettim Galatasaray Paf maçında da beraberliği zor kurtardı. O maçta da Fenerbahçe Galatasaray'dan üç gömlek üstündü.

Büyüklere gelince hiç uzun uzun konuşmaya gerek yok. Öncelikle Josico, sonra Deivid, Selçuk, kaleci Volkan, Gökhan daha sonra kadroya giren Wederson, Emre hepsi harıkaydı.

Hele taraftar bir rüya gibiydi. Galatasaray taraftarı tam anlamı ile acizleri oynadı tribünde. Halbuki az bir sayıda, isyan erecesine tezahürat yapmak deplasman taraftarına bir üstünlük sağlar çoğunlukla.

Bunu Ali Sami Yende'ki maçlarda çok görmüştük. Hatta "Sami Yen sustu Fener'i dinliyor" tezahüratı böyle bir günde çıkmıştı. Ne yazık ki Kadiköyde Galatasaray sahada da yıkıldı tribünde de.