Maça giderken ünlü spor adamı John Wooden’in bir sözü geldi aklıma: ‘Zirveye tırmanmak için yetenek, orada kalabilmek için karakter gerekir.

Sivasspor, bu cümlenin ilk bölümünü elindeki yeteneklerden maksimum verim alarak, sakatlarına karşın, kısıtlı kadrosuyla liderlik koltuğunda oturarak doğrulamıştı.

Bu takımın, İstanbul Büyükşehir Belediye karşısında nasıl bir ‘karakter’ göstereceğini merak ediyordum.

Solgun kış güneşinin ısıtamadığı Olimpiyat Stadı’na, 15 bin taraftarının coşkusuyla sıcaklık vermeye çalışan Sivasspor, her zamanki oyun karakterinden vazgeçmedi. Yine kendi yarı alanını çok iyi parselledi, her topa 2-3 kişiyle bastı ve rakibine neredeyse hiç pozisyon vermedi.

Kusursuz yardımlaşan bu takım, 2002 Dünya Kupası’ndaki Türk Milli Takımı’nı andırıyor. Öncelikle rakibin oyununu bozuyorlar. Zaman zaman çok dar bir alanda 8-9 kişiyle savunma yaptıkları oluyor. Sadece ilerideki Mehmet Yıldız ile Cvetkov katılmıyor bu kalabalık savunmaya... Kontralarla çıktıklarında da bu iki oyuncu, ekonomik kullandıkları enerjileri, güçleri ve becerileriyle çok faydalı oluyor.

67. dakikada Cvetkov’un golünden hemen önce ‘İkinci yarı başladığından beri Sivasspor orta alanından bir tek oyuncu bile rakip yarı alana ayak basmadı, topluca kapanıyorlar’ diye düşünüyordum ki, Devran soldan çıktı, 4-5 kişiyle geldiler ve golü buldular.

Ligin çalışkan ekiplerinden İstanbul Belediye, ne yaptıysa fayda etmedi. Tjikuzu’nun ittiği takım, ikinci yarıda beklerini hücuma çıkartıp, Sertan’ı da ileri sürerek, 4-3-3 benzeri bir formasyonla rakip kaleye çullanmak istedi ama yayın önüne bile gelemedi.

Oyun karakterini iyice yerleştirmiş olan Sivas’ı yenmek çok zor.