Bir rakip takıma karşı peşin teslim olmak kitabınızda yazmadıkça, adam gibi aldığınızın hakkını verdikçe, hak ettiğiniz değeri tribünlerinizden mutlak alırsınız.

Kaybedecek bir şeyinizin olmadığını anlamak, peşin hükümlü olarak mağlubiyeti ve beraberliği kabullenmek ancak, yüreği mangal gibi olanlara değil, rehaveti ve gamsızlığı yüz hatlarına vuran futbolculara mahsustur.

Hele de bu, daha bir şey olmadan ve kazanmadan genç yaşta ‘Tamam, ben her şeye doydum’ havasıyla oynamak, ibret-i aleme yıllarca sokak arası ve kahvehane köşelerinin dersleri olarak anlatılmıştır ‘Çok iyi topçu olacaktı ama saha içerisinde adamlıkla, madamlığı hep karıştırdı’ diye...

Futbol sahası çizgileri içerisinde bonservis bedelleri Ersun Yanal hocanın sırtına yük olan ve bu yüklü futbolcuları bir kaç haftalığına da sırtından atması gerekirken, hala yat modundan çıkamayan bazı futbolcuları kenara almak için kement’i atmayan Ersun hoca, artık adamlarla, madamları, ayrı tutması ve Isaac ile Yattara’yı da mutlak beraber oynatması gerek.

Gol yedikçe, büyümesi gerekirken, gol yedikçe küçülerek cüceleşenler, üç gol de atsanız, üç gol de yeseniz inanın taraftarlarınız sizi yine bağrına basar. Ama bir şartla, çizgiler içerisin de adam gibi oynamak.

Bir takım mağlup olur da, ezilir de, ama, hem yenilip hem de ezilip, hem de eller belde, saha da kramponları çıkarıp, yüksek topuklu ayakkabılarla gezilince ve mağlup durumda iken ve de maç bitmeden devre arasında rakip takım oyuncusu ile forma takası da yapmak, bence daha ilk 45 dakikanın sonunda bile kabullenilen mağlubiyetin aynası olur.

Kader de herkesin alınlarına bir şeyler yazılır.

Futbolcu saha çizgileri içerisindeki kaderini de, 90 dakika içerisinde kendisi yazar.

Önemli olan burada, şuna karar verebilmektir.

Futbolu oynarken, yenerken ya da yenilirken madam gibi mi oynamak lazım? Adam gibi mi?